Reisverslag installatie 2e fase zonnepanelen op Analutur
Eindelijk is het zover, na een aantal maanden van voorbereiding en gezamenlijke fondsenwervingsactiviteiten door de werkgroep Analutur en de vrienden, kunnen we ons opmaken voor de reis naar het dorp Analutur op het grote eiland Babar. Op 18 oktober vliegen we met 6 personen, met o.a. 2 werkgroepleden en de voorzitster van de Stichting MauTeri, van Amsterdam via Kuala Lumpur (Maleisie) naar Jakarta (Indonesië). Net als in 2007 hebben we een hotelkamer genomen op het vliegveld omdat we de nachtvlucht richting Ambon nemen. We komen ’s morgens 20 oktober op Ambon aan. We worden opgevangen door de mensen van Fastro PT. Ze hebben voor dezelfde ochtend een vlucht kunnen regelen van Ambon naar Saumlaki (Tanimbar). In eerste instantie zouden we met de boot nemen van Ambon naar Babar, maar vanwege het discutabele vertrekdatum van de boot is besloten om een vlucht te regelen voor ons. Op Saumlaki hebben we 3 overnachtingen in een luxe hotel genomen, de ander hotels waren allemaal bezet. Eigenlijk waren we er helemaal aan toe vanwege de lange vliegreis. We hebben op Saumlaki goed kunnen uitrusten voor het vervolg van de reis naar Analutur.
Op 23 oktober is de vrachtboot (Maloli) aangekomen waarmee we naar eiland Babar varen. We hebben 2 kamers kunnen huren van de bemanning zodat we al onze spullen in kwijt kunnen. We zijn ‘s avonds vertrokken en komen de volgende ochtend aan bij de eilanden Dawelor / Dawera aan. Na het uitladen en inladen van zowel goederen als passagiers voeren we gelijk door naar het eiland Babar en komen daar tegen 12 uur ’s middags op Kroing aan. Hier stonden de mensen van Analutur ons al op te wachten met 2 grote trucks. Die waren nodig om zowel de mensen als de installaties van de zonnepanelen te vervoeren. Nadat we bij een grote winkel de noodzakelijke boodschappen hadden gedaan, gingen we richting Analutur. Volgens de oude gebruiken werden we toegesproken door de ouderen, soms in het dialect en de Kepala Desa, autoriteit van het dorp, en dronken we de sopi, de zelfgestookte palmwijn en daarbij ook de zelf meegebrachte sterke drank. In de middag hebben we een bezoek gebracht aan de begraafplaats en daar bloemen uitgestrooid op de verschillende graven van onze families.
Op de zondag 25 oktober zijn we met z’n allen naar de kerkdienst gegaan, wij hadden als familie ook een kleine donatie voor de opbouw van een nieuwe kerkgebouw. Op dezelfde avond was er een bijeenkomst voor de gezinnen die in aanmerking kwamen voor een zonnepaneelinstallatie. De werkgroepleden en de voorzitster waren hierbij ook uitgenodigd. Als werkgroep hebben wij onze dankzegging uitgesproken voor de desa en uitgelegd hoe wij als werkgroep samen met de Stichting MauTeri dit project hebben gedaan. Na een luid applaus konden wij weer gaan zodat de formaliteiten voor de volgende installaties werden uitgelegd door de medewerkers van 
Fastro PT, de installatiebedrijf uit Ambon, en de lokale instructeurs.
We hebben als werkgroep film- en fotomateriaal gemaakt en deze zullen we later gebruiken om tijdens fondsenwervingsactiviteiten meer donateurs te interesseren voor toekomstige projecten. Dit is een klein begin om door kleinschalige, duurzame projecten het leven voor de mensen op de Babar eilanden wat dragelijker te maken. Het is ook niet verwonderlijk dat het gebied behoort tot de “vergeten eilanden”. We hebben tijdens de monitoring bezoek gekregen van de Camat Babar Timur, de regionale overheid. Zij hadden van ons project gehoord en kwamen een kijkje nemen en om met de Stichting MauTeri en de werkgroep Analutur kennis te maken. Het was een leuk onderhoud en wij hebben ze geïnformeerd hoe we dit hebben kunnen realiseren.
Kortom ze hebben heel veel respect voor ons dat we dit hebben kunnen doen. Helemaal wanneer de Support Office van MauTeri de bedragen erbij had vermeld. We hebben het nog samen over eventuele dorpen gesproken die ook deze projecten niet zou misstaan. We hebben in totaal 11 dagen op de kampong doorgebracht. Ook hebben we Buang, Jafeth, Richard en Kim ontmoet op de kampong en zijn we op uitnodiging samen naar een verjaardagsfeest op Manuweri geweest en natuurlijk gezwommen op Pantai Herlei. We hebben naast het monitoren van het installatieproces ook andere dingen gedaan. We hebben ook verhalen opgenomen die de ouderen ons hebben verteld. Het is namelijk zo dat in het dorp nog maar een aantal oudjes zijn die de historie van het dorp nog kennen. Langzamerhand zie je ook dat de generatie d
aaronder daar ook bewust van zijn en de mannen nemen hun rol geleidelijk over.
De vrouwen hebben op verzoek van mijn vrouw de vlechtkunst weer opgepakt om hoeden en manden te vlechten zodat zij ook op deze manier misschien in de toekomst dit kunnen verkopen. Ze hebben voor ons een aantal hoeden gemaakt als model. Ook hebben we een tocht gemaakt naar hun akkergronden boven op het hooggelegen berg en hebben verhalen hierover gehoord en foto’s gemaakt van waterbronnen, oude restanten van de vorige dorpen die tegen de berg zijn gevestigd. Wij kwamen hun fruitbomen, broodbomen en wilde nootmuskaatbomen tegen. Op het grootste stuk akkergrond wordt voornamelijk mais verbouwd, ze oogsten dit zelfs 2 keer in een jaar. Natuurlijk ontbreken de Palmbomen( Koli) niet, die de bron is van eerst de sageru en daarna de sopi Dit stoken ze van het sap van de vrucht van de Koli boom, die bijna gelijk is als vuurwater. Ook zijn we langs het gebied waar veel verschillende bomen worden gebruikt voor het maken van planken. Ze zagen dit met een kettingzaag tot planken van 30 cm breed bij 3 of 4 meter lang. Het dorp verkoopt de bomen en huren een kettingzaag van een ander dorp om dit werk te kunnen doen. Vana
f de berg heb je een mooi uitzicht naar het tegenoverliggende eiland Marsela.
Op zondag 2 november hebben we ook nog een verkiezing van de ouderenraad van de kerk meegemaakt. Het hele dorp doet er aan mee en iedereen trekt zijn mooiste kloffie aan en zitten allemaal voor de kerk en worden een voor een opgeroepen om te stemmen. Het was een warme dag, gemiddeld was het ongeveer 40 graden. Ik merkte dat iedereen dit wel serieus nam. De verkiezing is dan ook zeer strak geregeld. Maar later die middag kregen we bericht dat dinsdag 4 november de boot op Tepa zou aankomen. Dit zou de boot zijn die we moeten nemen om naar Ambon te varen. Dus moest de Kepala Desa en de Secretaris Desa de beslissing nemen om het afscheidsfeest, wat eigenlijk woensdag 5 november werd gepland, naar voren halen en werd iedereen gemobiliseerd om te helpen die middag. Het huis waar wij logeren (ouderlijk huis van mijn moeder) werd gereed gemaakt voor de festiviteiten. De moeders kwamen koken, de everzwijnen werden geslacht. Er werden borden en eetgerei ingezameld. Kortom iedereen werd aan het werk gezet. En die avond begon met een rede van een van de oudste van het dorp, daarna de Kepala Desa en de domina van het dorp. En voordat het eten werd gebracht door de vrouwen/meisjes heeft de voorzitster van de Stichting MauTeri nog een toespraak gehouden. Het feest kon beginnen met een dj, de regels waren streng, wie in het omheinde stuk zat was verplicht om te dansen als men gevraagd werd en je mocht niet weigeren. Ook mocht je pas staan als de muziek begon eerder niet. Er werd allerlei soorten muziek gedraaid voor jong en oud. Het bleef er heel lang gezellig tot de volgende ochtend. Dezelfde dag werd alles klaargezet voor vertrek. 
De koffers en de schelpen/hoeden/manden werden ingepakt. Afscheid nemen is nooit leuk maar het hoort erbij en de emotie neemt die dag toe tot dat we vertrekken. We hebben iedereen nog bedankt voor de goede zorg gedurende de dagen dat we op de kampong zijn. De truck is s’middag gearriveerd en we maken ons op voor een reis van ongeveer 3 ½ uur in een open truck naar de hoofdstad Tepa.We verbleven bij familie en wat later bleek hebben we 7 dagen gewacht tot er daadwerkelijk een boot kwam die ons naar Ambon bracht. In die tussentijd hebben we ook samen met Richard, Jafeth en Kim een bezoek gebracht aan de andere kant van het eiland richting Tela, wat een bijzonder mooi gebied is met o.a. waterbron in de bergen en een heuvelachtig landschap. Op 10 november vertrok de boot van Tepa naar het eiland Damar en vandaar richting Ambon. Dit zou ons 2 overnachtingen brengen op de boot en helaas voor helft van onze groep op het dek slapen omdat er geen kamer meer beschikbaar was. De reis was heel voorspoedig en het eiland Damar heeft nog een vulkaan die we goed kunnen zien. De volgende dag naar Ambon hebben we dolfijnen en in de verte walvissen gezien. We verbleven 2 dagen op Ambon om souvenirs te kopen en de Stichting MauTeri had nog een evaluatie bij Fastro PT over de installaties van beide fases. 14 november vertrokken we van Ambon naar Jakarta om daar ook een familiebezoek te plegen en ook daar de laatste souvenirs te kopen. En uiteindelijk vlogen we op 17 november terug naar Nederland. Het was een vermoeiende reis zowel op de heenweg als op de terugweg doch het bezoek was zeer emotioneel en succesvol geweest.
We danken onze families die ons verzorgd hebben en Fastro PT voor de installatie van de zonnepanelen en hopen dat we in de toekomst nog meer kunnen samenwerken betreffende projecten op de Babar eilanden .
Paulus OraileWerkgroep Analutur
